શબ્દકોશમાં જ્ઞ ક્યાં શોધશો ?
jjkishor
♦ સોમવાર, October 4, 2010
♦ 15 Comments
– જુગલકીશોર.
આની પહેલાં ક્ષ વીશે વાત કરી ત્યારે એમાં જ મેં લખ્યું હતું કે કોશમાંના અક્ષરોને શોધવા અંગે કાંઈ લખવાનું ન હોય. કદાચ કોઈને તો આ મશ્કરી પણ લાગે ! આવી સામન્ય બાબતે કાંઈ લેખો લખાતા હશે ? પરંતુ લખ્યા પછી કેટલાકને એ ઉપયોગી લાગ્યા !! મને તો એક જ લોભ હતો કે આ બહાનેય જો શબ્દકોશને ઉથલાવવાની ટેવ પડે તો ભાષાને એટલો લાભ જ છે.
ક્ષને શોધવા માટે મારે ક્યારેય જરુર પડેલી નહીં, કારણ કે ક્ષથી શરુ થતા અક્ષરો માટે કોશ જોવો પડે એમ નહોતો. પણ એક વાર જ્યારે ખરેખર જરુર પડી ત્યારે માથું દુખી ગયાનું યાદ છે ! માંડ મળેલો. ખાસ કરીને અક્ષરનું યોગ્ય સ્થાન અને તે સ્થાન ત્યાં જ કેમ, એ જાણવાનું જરુરી હોય છે. મારા કેટલાય લેખો ખાસ કરીને સ્વર–વ્યંજનો તથા અનુસ્વાર–અનુનાસીકો અંગેના લેખો વાંચશો તો ખ્યાલ આવી જ જશે કે અક્ષરોના સ્થાન બાબતે જાણકારી જરુરી છે.
સૌ પ્રથમ એ જાણી લઈએ કે જ્ઞ અક્ષર ગ્ + ન નો બનેલો છે. પરંતુ હજી હમણા સુધી આપણે ત્યાં જ્ઞને જ + ઞ ગણવામાં આવતો હતો. એટલું જ નહીં પણ જોડણીકોશની જુની આવૃત્તીઓમાં જ્ઞનું સ્થાન ‘જ’ અક્ષરોની વચ્ચે હતું. સંસ્કૃતની અસરોવાળી કેટલીક અન્ય ભાષાઓમાં આજે પણ “જ્યાન” કે “ગ્યાન” ઉચ્ચારથી જ્ઞ ને ઓળખવામાં આવે છે. ગુજરાતીઓ જ્ઞનો ઉચ્ચાર હંમેશાં ગ્નાનનો જ્ઞ જ કરતા હોવાથી જ્ઞને ‘જ’ વીભાગમાં મુકાયાનો વીરોધ જ્ઞાની લોકોએ કર્યો તેથી ગુજરાત વીદ્યાપીઠે ‘સાર્થ ગુજરાતી જોડણીકોશ’ની નવી આવૃત્તીમાં (પુરવણીમાં) જ્ઞને ‘ગ’ વીભાગમાં મુકી દીધો છે !! (પરંતુ ઉતાવળ થઈ ગઈ હોય કે કોઈ અન્ય કારણસર પરંતુ આ નવી પુરવણીને જ્યારે મુળ જોડણીકોશ સાથે કમ્બાઈન્ડ કરી ત્યારે આ ભુલ સૌના ધ્યાનમાં આવે એવી રીતે ખુલ્લી પડી ગઈ છે ! )
પરીણામ એ આવ્યું છે કે જ્ઞ શબ્દને શોધનારાઓને જ્ઞ જ વીભાગમાં પણ મળશે અને ગ વીભાગમાં પણ મળશે !!! આપણે દાખલા સહીત તેને જોઈ લઈએ –
ગુજરાત વીદ્યાપીઠ દ્વારા પ્રકાશીત “પુરવણી સહિતનું આઠમું પુનર્મુદ્રણ, ઓક્ટોબર, ૨૦૦૮”ની કૉપી જે મારી પાસે છે તે છેલ્લામાં છેલ્લો કોશ છે. તેમાં પાના નં. ૯૦૩ સુધીમાં જુના કોશનાં પાનાં છે, જ્યારે ૯૦૭થી ૧૦૨૪ સુધીનાં પાનાં (પરીશીષ્ટ સહીત) નવી પુરવણીનાં છે. હવે જોઈશું તો જણાશે કે પ્રથમ કોશમાં પાના નં. ૩૫૮ ઉપર જ વીભાગના છેલ્લા શબ્દ ‘જૌહર’ પછી ‘જ્ઞ‘, મુકાયો છે. જ્યારે પુરવણીના પાના નં. ૯૨૮ ઉપરના ગ વીભાગના છેલ્લા શબ્દ ‘ગૌરી વ્રત’ પછી ‘જ્ઞાનવૃદ્ધ’થી જ્ઞના શબ્દો શરુ થાય છે.
ટુંકમાં કહીએ તો છેલ્લી આવૃત્તીના આ જોડણીકોશમાં જ્ઞ ને શોધવામાં માર્ગદર્શન મળવાને બદલે ગોટાળો ઉભો થાય છે. જોકે હવે પછી તો જ્ઞનું સ્થાન ગ વીભાગમાં જ રહેવાનું છે તેમ માની લઈએ. અને એ જ કારણસર બીજી એક આડવાત એ છે કે સંસ્કૃતને વળગી રહેવાને બદલે આ બાબતે બોલીના / ઉચ્ચારના ધોરણને અપનાવાયાનું સમજાય છે.
આજના આ લેખના અનુસંધાને જોઈએ તો છેલ્લા કોશમાં જ્ઞ શોધવા માટે પાના નં. ૩૫૮ ઉપર જ વીભાગમાં તથા નં. ૯૨૮ ઉપર ગ વીભાગમાં બન્ને જગ્યાએ શોધવાનું રહે છે !!
––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––
દૃ અને દ્ર અંગે હવે પછી
Like this:
One blogger likes this post.
“જ્ઞ” અંગે સરસ જ્ઞાન વર્ધક લેખ આપવા બદલ આભાર.
જ્ઞ અને જ વાળી આપની વાત સાચી છે.
ગુજરાતીઓની ખબર નથી પણ હિન્દી ભાષીઓ (ખાસ કરીને પતંજલી યોગ સાથે સંકળાયેલ બાબા રામદેવ, બાલકૃષ્ણજી, રાજીવ દિક્ષિત ) પાસે “જ્યાન”, “યજ્ય” જેવા શબ્દો સાંભળવા મળે છે.
jugalbhai, Thank you for providing this good info. specaily peoples who live abroad..
પ્રિય જુગલભાઈ “જ્ઞ” મને ખૂબ હેરાન કરે છે“જ્ઞ” લખવા માટે ઇંગલીશ કિ બોર્ડમાં મે J+G અને G+N પણ જ્ઞ” લ્ખાતો નથી તો જણાવશો કે એ લખવો કેવી રીતે?હું હમેશા બીજા શ્બ્દોમાંથી કોપી કરૂ છુંતો પ્લિઝ મને જણાવશો..માહિતી માટે આભાર..
સપના
मने आ वातनी जाण नहोती के ज्ञ हवे ‘ग’ हेठळ मुकायो छे. मने एमां कशीक मोटी वात थई होय एवुं लागतुं नथी – उलटुं, भारतनी अन्य भाषाओमां प्रवर्तती स्थीतीथी वीरुद्ध जईने आपणे पारोठनां ज पगलां भर्यां छे एम मारुं स्पष्ट मानवुं छे. नागरी-गुजरातीने बाद करो तो अन्य ब्राह्मीकुलीन भारतीय लीपीओमां तो कोई स्वतन्त्र मुळाक्षर पण नथी – ए तो ज अने ञना जोडक्षर तरीके ज लखाय छे – उच्चार कंई पण होय. बाङ्ग्लामां पण ज्ञना उच्चारणमां आद्य वर्ण महदंशे ग होय छे पण ते छतां लेखनमां तो ज ज बताडाय छे. मराठीमां ज्ञनो उच्चार द्न्य dnya छे – एमना शब्दकोशोमां क्ष अने ज्ञ वाळा शब्दो ह पछी बताडाय छे. आपणे गुजरातीओए अखिल भारतीय व्यवस्थाने उवेखीने कोई वाघ मार्यो नथी. युनीकोड मुजब पण ज्ञ ने कोई स्वतन्त्र कोड नथी – ए ज ् ञ ए त्रण कोडनुं संयोजन छे.
નિશીથ ભાઈ, સંસ્કૃતમાં તો ગ+ન+અ એવો જ ઉચ્ચાર છે ને?
कोणे कह्युं के संस्कृतमां ग + न + अ एवो उच्चार छे? आपणे गुजरातीओ ग्न एम उच्चार करीए छीए एटले आपणने एम लागे के आपणो उच्चार ते संस्कृत उच्चार छे! हिन्दीना संस्कृतविदो स्वाभावीक रीते ज संस्कृत बोलती वखते एनो उच्चार ग्य के ग्यँ एवो करे. मराठीवाळाओ वळी द्न्य एवो उच्चार करे अने sant dnyaneshwar एम लखे. पण संस्कृतमां तो ए ज् + ञ ज छे. ज्ञा = जाणवुं ए धातुनां रूपो जाने-जानामि वगेरे थाय छे. ज्ञ न लखीए अने ज्ञ एम लखाय तो ज्ञान अने जाण नो सम्बन्ध पण स्पष्ट थाय. तत् + ज्ञ = तज्ज्ञ केम थाय? जो संस्कृतमां ज्ञनो आद्य वर्ण ग होत तो सन्धीना नीयम मुजब तत् मांनो त् द् थई जात अने तद्ज्ञ एम लखात. चीरागभाई, वधु शुं लखुं? गुजरातीना सांकडा कुंडाळामांथी बहार नीकळ्या वीना सत्य लाधे नही. गुजराती कोशोमां जो ज्ञने ग हेठळ समावी लेवामां आव्यो होय तो एने हुं तोफानी हरकल ज गणुं – वीद्वानो जे समजे ते.
निशीथभाई, तमारी वातोथी गुच्वाड़ो ओर वधि गयो. में आपणी हिंदी सिरियलोमा संस्कृत श्लोकोमाँ ग+न एवो उच्चार थातो साम्भल्यो छे. वळी हिंदी डायलोग तो पाछा ज+न प्रमाणे थता होय तो पण. पंडित जसराजने पण ग+न एवो उच्चार करता साम्भल्या छे.
Found this:
The consonant cluster jñ, found in many words derived
from the root jñā (know), can be pronounced as nny, or dny,
or gy — but not j-n. Thus, the word for wisdom (prajñā)
is pronounced pran-nyā, prad-nyā, or pra-gyā — but not
praj-nyā or praj-nā.
એટલે જ્ઞ નો ઉચ્ચાર દ+ન્ય કે ગ+ય કરવો જોઈએ. ગુજરાતીમાં એ ગ+ન્ય કેમનો થઈ ગયો એ હવે સવાલ કરી શકાય.
भाषाने मूळ रूपमां क्यारेय साचवी शकाय खरी ? संस्कृतने तेना शुद्ध उच्चारो सहित पाठशाळाओमां साचववामां आवी छतां आजे एनुंय अस्तित्व ?
भाषाने नदीना प्रवाह रूपे ज जोवी जोईए. गुजरातीमां आपणे जेम घणुं छोड्युं एम अन्य भाषाओए पण कंईक ने कंईक तो छोडवुं ज पड्युं हशे. वीरामचीह्नो आपणे बहारथी लाव्या ज ने !!
भाषाने सचवाय तेटली ज साचववी जोईए, वधु पडता आग्रहोथी वृत्तीओने पराणे रोकवा जेवुं थशे.
गुज. वीद्वानोमांना केटलाके वीरोध कर्यो एटले वीद्यापीठे ग्ननुं स्थान ग वीभागमां कर्युं !! तो पछी उच्चार मुजब के नहीं उच्चाराता ह्रस्व–दीर्घमां केम आभडछेट राखी ?
कोश कार्यालय जेवी संस्थाने बधां मतमतांतरोथी दुर राखीने तटस्थ रहेवा दीधी होत तो घणा लाभ थया होत. मने तो ग्न ग वीभागमां रहे तेमां वधु रस छे ! उच्चार मुजब स्थान. काल सवारे भाषानो प्रवाह एनेय ताणी जाय तो तेम पण थवा देवुं रह्युं.
“चलतां पाणी नीर्मंळां; बंध गंधीलां होय !!“
उच्चार मुजब स्थान……… Then why do we need letter જ્ઞ why not ग्न?
I think……
Index should be by letters not by pronunciation !
અનુક્રમણીકા અક્ષર પ્રમાણે હોવી જોઈએ નહી કે અક્ષર ઉચ્ચાર પ્રમાણે !
ज + ् + ञ एनो संस्कृत उच्चार ए ज वर्णानुक्रम मुजब छे. प्रादेशिक उच्चारभेदो केम थया – हिन्दीमां केम ग्यँ? गुजरातीमां केम ग्न? मराठीमां केम द्न्य? आ प्रश्नोनो कोई सरळ उत्तर मळी रहे एम नथी. पण हिन्दी उच्चार ते संस्कृत उच्चार ते तो केम मानी लेवाय? वळी चिरागे लख्युं के The consonant cluster jñ, found in many words derived
from the root jñā (know), can be pronounced as nny, or dny,
or gy — but not j-n. Thus, the word for wisdom (prajñā)
is pronounced pran-nyā, prad-nyā, or pra-gyā — but not
praj-nyā or praj-nā. आ क्यांथी शोध्युं? भाई, जो संस्कृतमां पण आद्य वर्ण ग होत तो द्वित्वथी सधातां रूपोमां ज्ञनी आगळ ज कई रीते आवे? तेम के जिज्ञासा( पा-पिपसा, भुक्-बुभुक्षा, जीव्-जिजीविषा नी जेम) – एनुं एक ज कारण के ज्ञानो संस्कृत उच्चार ज्ञा छे अने तो ज जिज्ञासा शक्य थाय. ज्ञ एवो जोडाक्षर देवनागरी-गुजरातीमा छे एटले आपणने आवो प्रश्न पडे छे. अन्य भारतीय लिपिओमा तो ए ज्ञ ए जोडाक्षर तरीके ज बताडाय छे – में बाङ्लानुं उदाहरण आप्युं ह्तुं तेम उच्चार कंई पण होय – लिपिमां तो ए ज अने ञनो जोडाक्षर ज रहे छे. वहेतां जळ निर्मळां – बन्ध गन्धीलां होय ए उक्ति में अनेक वेळ सांभळी छे. पण आ तो प्रश्न व्यवस्थानो छे. हुं तो लिपिमां पण ज्ञ लखवा करतां ज्ञ लखवुं इष्ट गणुं – उच्चार जेने जेम जरवो होय तेम करे. ज्ञनुं ज वर्ण जोडे कोशमां होवुं ए अखिल भारतीय व्यवस्था छे – कोई मलीनता नथी. अने हुं कोई विद्वान नथी, पण जो कहेवाता विद्वानोए ज्ञने जपरदस्तीथी ग हेठळ घुसाड्यो होय तो मारी मातृभाषानी कुसेवा थई छे एवी मारी दृढ प्रतीति छे. Sorry, but I disagree in toto as far as this point is concerned.
एक अन्य महत्त्वनो मुद्दो : युनीकोड आव्या पछी आपणी भारतीय भाषाओमां (पर्याये लिपिमां) लखायेल डेटा आपमेळे कक्कावारी मुजब गोठवाई जाय छे – जे युनीकोड आव्या अगाउ शक्य नहोतुं. हवे आ शक्य करवा माटे आपणा भारतीय लिपिविदोना अथाक प्रयत्नोथी आपणी कक्कावारीनो एक भारतीय क्रम नक्की करवामां आव्यो छे. एमां तो ज्ञ ज हेठळ ज रहेवानो. आवी अखिल भारतीय व्यवस्थामां खलेल पहोंचाडीने आपणे शुं साधवानुं छे? गुजरातीनां मेलां नीरनुं शुद्धीकरण? आगळना क्रमे ए ज्ञना रह्या-सह्या मेलना निकालने नामे आपणे ज्ञने बदले ग्न लखतां थईशुं – एक सर्वमान्य अने सर्वत्रबोध्य एवी राष्ट्रलिपि तरफ नानी नानी पा-पा पगलीओ मांडवानी हमणां ज शरुआत करी छे. ए राष्ट्रलिपिमां गया पछी जो आपणे गुजरातीमां ग्नान लखवानुं होय, हिन्दीमां ग्यान अने मराठीमां द्न्यान – तो एवी स्थितिनो कशोय अर्थ नथी. युनीकोड मुजब ळनो क्रम ल पछी आवे छे – आपणे कोशनी हवे पछीनी आवृत्तिओमां ए क्रमनो आदर करीए – एने बदले आपणे ज्ञने ग जोडे भेळवी दीधो! तमे ेक काम की जुओ. MS Excelमां गुजरातीमां नामो एक कॉलममां गोठवीने पछी sort कमाण्ड आपो. ज्ञनुं स्थान क्यां छे ते समजाशे. कोशमां नवा नवा शब्दो उमेरीए तेमनुं स्थान कक्का मुजब गोठववा आ सॉर्टिङ केटलुं सहयक छे एनो अन्दाज आवशे. आपणे डेटा सङ्ग्रह आपणी लिपिओमां करवो नथी – ए बधुं तो रोमनमां ज करवामां आसानी लागे छे – आपणी लिपिनो उपयोग मात्र गद्य-पद्य माटे करवो छे – परिणामे बधे मेल तरतो भासे छे. पण लिपि-जोडणीना नियमन माटे हुं आ वहेतां जळ निर्मळांनी उक्ति तद्दन अप्रस्तुत गणुं छुं. एमां तो फक्त अने फक्त धीर-गम्भीर रीते विचार करीने व्यवस्था करवानी जरूर छे. बाकी तो शुं शुद्ध अने शुं अशुद्ध? हमणां नोरतां चाले छे अ सन्दर्भमां ज एक वात छेल्ले कहुं छुं. मानी आरतीमां “संवत सोळे प्रगट्यां” एम पद आवे छे – अने महदंशे लोको सवन्त सोळे प्रगट्यां एम उच्चारतां होय छे. तो वहेतुं जळ कयुं? सँव्वत सोळे प्रगट्यां के सवन्त सोळे प्रगट्यां? सौ विचार करजो.
१ अखीलभारतीय व्यवस्था जो सहजताथी स्वीकाराती होय तो कोईनेय खलेल करवी न गमे । पण आवुं जे थयुं ते टेकनीकल सगवडोने कारणे थयुं ।युनीकोड आवीने आपणा कक्काना क्रमने बदले तो एनो छोछ हुं तो न ज राखुं । सदीओथी आज सुधीनुं जे बदल्युं तेमां आपणे शुं करी शक्या ? वीनोबाए कह्युं ते कोईए न मान्युं पण हवे कम्प्युटर करशे ते सौ मानशे, तो ते पण सारी ज बाबत छे । गुजराती पण सौनी साथे रहेशे । सौनी साथे रहेवामां अशुध्धीकरण न गणाय ।अशुध्ध तो बधाय अशुध्ध, ने शुध्ध तोय बधा शुध्ध !! नदी मेली नहीं गणाय…
२ मारो वांधो तो एटलो ज छे के जो फेरफारो चलावी लेवा तो बधा चलावी लेवा ने वांधो लेवो तो बधी बाबतोनो लेवो । एक ईउमां हुं एटला माटे जोडायो के ए मने साचुं लाग्युं ।
जे थवुं जोईतुं हतुं ते केम न थयुं, अने न थवुं जोईतुं ते केम थयुं तेमां मने रस नथी । मारी चांच पण डुबती नथी ! जे थाय छे ते नदीना प्रवाहनी जेम थया ज करवानुं छे तेमां शास्त्रोय कशुं करी शकतां नथी जुओने, संस्कृतने पगले चालीने गुजरातीनी जे दशा थई ते न थई होत !!
३ मेल तो बधे ज छे, ने रहेवानो कारण के कुदरती रीते आपणे भाषाने वहेवा देता नथी !! नदीमां कंकर पण शंकर बनी जाय छे ! पण आपणे चोक्कसाईनो हठाग्रह राखीए छीए एटले पछी क्यांयना नथी रहेता ! संवतनुं सवन्त थाय ज । कोशमां हजारो शब्दो अपभ्रट थया ज छे । आ बधा शब्दो जे रुपांतरीत थया, के पछी सवन्तनी जेम एने अशुध्ध थया कहो, तोपण हुं तो एने ज वीकास कहुं !!
आपणे गुजरातीओ गुज. माटेय एकरुप नथी थता, त्यां भारतनी बीजी भाषाओ साथे एक थवानी वात क्यां करवी ?! मुंजाले कीर्तीदेवने कह्युं हतुं के आर्यावर्तनी चींता करवामां हुं मारी गुजरात खोई बेसुं !
मारुं ए ज कहेवुं छे के गुजरातीए सौनी साथे रहेवुं ज श्रेयस्कर छे. संवतनुं सवन्त थाय ते शिक्षणनो हक सौने होय अने समान उच्चार शिखवाडवानी दृक्श्राव्य सगवड थई होय तेवे वखते हुं तो अस्वीकार्य गणुं. नदीनो प्रवाह पण विचारपूर्वक परिवृत्त करीए तो जमीननी फळद्रुपता वधे ज ए सर्वविदित छे. मुञ्जाले आर्यावर्तनी चिन्ता करतां करतां गुजरातने खोई बेसवानी वात कही पण खरो तो कीर्तिदेव ठर्यो ने! सङ्कुचित वृत्तिने कारणेस्तो भारतने गुलामी वेठवी पडी! हुं तो राष्ट्रीय व्वस्थाने ज प्राधान्य आपुं. बाकी गुजरातीमां ज्ञ हवे ग हेठळ गयो होय तो युनीकोडे शुं करी आप्युं छे तोनो विचार करीने पाछो एने ज हेठळ मुकाशे? रिवर्स गियरमां गाडी चलाववी सहेली नथी – माटे समग्रपणे विचार कर्या वगर जो अमुक मार्ग पकडीए पछी पाछुं वळवुं मुश्केल ज थवानुं. माटे ज जोडणीना आयोजन माटे हुं गुजरातीने राष्ट्रीय व्यवस्थाथी अलग करीने विचारवामां नुकसान ज जोउं छुं. आपणा करता बाङ्ग्ला भाषामां तो जोडणी अने उच्चार वच्चे घणुं वैषम्य छे – छतां जोडणी संस्कृत मुजब ज कराय छे – अने एनी सामे कोई ऊहापोह थतो नथी. डॉ गौतम सेनगुप्ता आधुनिक भाषाशास्त्रना विद्वान आचार्य छे – एमणे मने स्पष्ट जणाव्युं छे के भाषाशास्त्र भाषानुं स्वरूप समजवा माटे छे – सदीओथी लिपिबद्ध थयेली भाषाओनी जोडणी-व्यवस्थामां खलेल पहोंचाडवा माटे नहि. एमणे ऊरतनी बधी ज भाषाओ माटे युनीकोड-आधारित कीबॉर्डो बनावी आप्या छे. एक पण गुजरातीए हजी सुझी युनीकोड आधारित आकर्षक फ़ॉन्ट पण बनावी नथी आप्या! गुजरात अने गुजरातीने खोई न बेसीए ए माटे जोडणी-सुधार करतां पण गुजराती-देवनागरी फ़ॉन्ट्स तैयार थाय, OCR तैयार थाय, अत्ार सुधीनुं प्रकाशित साहित्य युनीकोडमां परिवृत्त थाय – एनुं महत्त्व झाझेरुं छे. जोडणी सुधार इष्ट छे ज – हुं पोते तो एक ई-उनो समर्थक छुं ज – पण संस्कृतने पगले चालीने गुजरातीनी कोई दुर्दशा थई छे ए वात हुं नथी मानतो – कारण के संस्कृतने पगले तो भारतनी बधी ज भाषाओ ( तमिळ अपवादे ) चाले छे – कोईनी दुर्दशा नथी – सद्भाग् ज छे के एथी अखिल भारतीय जोडणी व्यवस्थानुं एक माळखुं तो आपमेळे छे ज. दरेक भाषा ए माळखा पर पोत-पोतानी इमारत चणे छे पण माळखुं तोडती नथी. मने संस्कृतनो कोई छोछ नथी.
Gujarat has very easy Gujarati script next to Roman Lipi but it may disappear due to widely used cluttered Devanagari Lipi if not promoted properly in Hindi States.
Here is more info about જ્ઞ.
gn=જ્ઞ(Gujarati), ग्न, ग्ण(Hindi), ज्ञ (Sanskrit)………………via Google
http://en.wikipedia.org/wiki/IAST
http://www.omniglot.com/writing/hindi.htm
http://dpkraj.wordpress.com/2011/09/10/importance-of-hindi-and-poor-man-of-india-hindi-satire/#comment-608