એક જોડકણું

(છંદ : ઉપજાતી પરંપરીત)   ક્યારેક તો મંજીલ પ્હોંચશું, ને ક્યારેક તો એ સુખ નાનકું રુડું પામી શકીશું.....   બસ એમ ધારી, આ જીંદગી સાવ દીધી વીતાવી.   ના એ મળ્યું કોઈ જરીક સુખ, કે ના દીઠી મંજીલ પાસ આવતી.   ને આમ ને આમ વીતી ગઈ પુરી આ જીંદગી.....   કેવળ હાથ લાગ્યું આ … વાંચન ચાલુ રાખો એક જોડકણું

Advertisements

શ્રમીકનું કાવ્ય – ૧

એક ખેડુ'ની એકોક્તી.  આભે બેઠું કોણ મોકલે ધરતી ઉપર પાણી; અમને કોણ આટલું હેત પીરસે ?!  ઉનાળામાં પડ્યો કેટલો તાપ; હવે આ પાણી ! બેનો કેવો કીધો મેળ મઝાનો !   આભેથી આ ઘડીક વરસે આગ, ઘડીકમાં અમરત !! એનો કોણ ખુલાસો કરે ?  અમારે ધરતીના ધાવ્યાને આ તો થયું રોજનું !  તાપ પડે તો, તપવું … વાંચન ચાલુ રાખો શ્રમીકનું કાવ્ય – ૧

શ્રમીકનું કાવ્ય – ૨

ઘંટીના પડ વચાળે.   વહેલાં જાગ્યાં, કામે લાગ્યાં; સવારથી બસ ઘંટીના પડ વચ્ચે કાયમ કરમે હોય લખ્યું ત્યમ સૌની હારે હારે રોજ હવારે અને બપોરે - એમ જ હાંજે, રાતે આખા જનમારાને દીવસ ગણીને, ખાંતે પુરા બળદ બનીને એક રોટલા હારુ થઈને ઘર આખાને લઈને મંડ્યાં રહીએ – કોને કહીએ - આમ જ આખું એક … વાંચન ચાલુ રાખો શ્રમીકનું કાવ્ય – ૨

ગોડસે નહીં – GOD છે !

ગાંધી તારા દેશમાં ગાંધી શબ્દ વગોવાય, GOD બની જાય ગોડસે, મંદીર એનાં ચણાય. સાદી તારી જીવની, સાદી તારી વાત, તોય શકે ના જીરવી,  કેવી માનવજાત ! પગલું તારું એવડું માપ્યું નહીં મપાય, પણ એ ચરણે ચાલવું અઘરું નહીં જરાય. ચરણ-આચરણ સાથમાં, બે સંયોગે જાય, નહીંતર એવું ચાલવું નકરું નીષ્ફળ થાય ! ત્રણ વીસુ દસકો જતાં … વાંચન ચાલુ રાખો ગોડસે નહીં – GOD છે !

ગુર્જરી ગિરા

– ઉમાશંકર જોશી   જે જન્મતાં આશિષ હેમચંદ્રની પામી, વિરાગી જિનસાધુઓએ જેનાં હિંચોળ્યાં મમતાથી પારણાં,   રસપ્રભા ભાલણથી લહી જે નાચી અભંગે નરસિંહ–મીરાં– અખા તણે નાદ ચડી ઉમંગે આયુષ્મતી લાડલી પ્રેમ ભટ્ટની, દૃઢાયુ ગોવર્ધનથી બની જે, અર્ચેલ કાન્તે દલપત્તપુત્રે તે ગુર્જરી ધન્ય બની ઋતંભરા ગાંધીમુખે વિશ્વમાંગલ્યધાત્રી.    

ભુખ્યાં તણો શું જઠરાગ્ની જાગશે ?!

જઠરાગ્ની–કાવ્ય – ૨ – જુગલકીશોર   ભુખ્યાં તણો શું જઠરાગ્ની જાગશે ?   જાગ્યો હતો એ જઠરાગ્ની ક્યારનો ! માગ્યો હતો ફક્ત અનાજ–દાણો, એયે મળ્યો ના બસ એટલે  જ વાળી દઈ રાખ, બુઝાવી દીધો ! ને  તોય એ નફ્ફટ જાગતો રહે, ક્ષણે ક્ષણે રે, કણ માગતો  લહે ! શેં પેટનો ખુણ ભરાય ના,  અહો !! … વાંચન ચાલુ રાખો ભુખ્યાં તણો શું જઠરાગ્ની જાગશે ?!

અનંત યાત્રા.

(ઉપજાતિ)          --જુગલકિશોર. બ્રહ્માંડની    દિવ્ય  અનંત   વાટમાં આત્મા બન્યો યાત્રિક મુક્તિ-લક્ષનો; ને  માર્ગમાં  સાધન   દેહનું      કર્યું. છે  આત્મ   તો   મુક્તવિહારી  વિશ્વે વ્યાપી  રહ્યો   સર્વ  સ્થલે સ્થલે  જે;  આ દેહ તો  સાધન  માત્ર    આત્મનું- જેને    સદા     બંધન    કોટિ   કોટિ ને   આત્મ તો    બંધન સર્વથી  પર ! અનંત   યાત્રા,   નહિ  અંત કાલનો ને    દેહ   આ     ક્ષુદ્ર,   મરે … વાંચન ચાલુ રાખો અનંત યાત્રા.